22/6/2006 - sorumlularına(size,bize,herkese)
Yağmurlu bir Nisan sabahında, çamurlu sokaklarıyla Batmanın en arka mahallelerinde(Batmanlıların bile unuttuğu insanların yaşadığı) okulda öğretmenim ben.Saat sabahın 6'sı,Okuldayım.Okulumun bahçesinde nöbetçi öğretmenim.Temizlik kontrolü adı altında bahçeye çamurlu ayakkabılarla gelmemeleri doğa kanunları içerisinde mümkün olmayan öğrencilerimizin ayakkabılarını kontrol ederek,çamurlu ayakkabılarını temizleterek alıyoruz onları içeri.
İçim acıyor,çoğu kez bakamıyorum.Çoğunun ayakkabısı,çoğunun ayakkabısının içindeki çorapları bile yırtık.
Neden?Neden benim öğrencilerim yırtık ayakkabı giyiyor?Magazin programlarında ayakkabı üzerinde toza,ikinci kez giyilen ayakkabıya tahammülü olmayan ülkemin gerçeklerinden bihaber insanlar size soruyorum!Neden benim öğrencilerim yırtık ayakkabı giyiyor?
Bahçede içim yanarak öylece bakıyorum,hiçbirşey yapamıyorum,sadece ayakkabılarını temizlemelerini rica ediyorum.Sessizce isyan ediyorum ve soruyorum:
Ey büyüklerim,ey büyük zannettiklerim,Siz batan bankaları kurtarmaya,AB ye girmeye,Kıbrıs'tan taviz vermemeye çalışıyorsunuz bizim için(!)Ama şimdi bana cevap verin..Neden benim öğrencilerim yırtık ayakkabı giyiyor?
Ne kadar elim kolum bağlı ve ben ne kadar müdahalesizim olanlara..
Bilmeyenlere,bilmediğini düşündüklerime sesleniyorum,bilmemezlikten gelenlere değil.İşte buradan,Batman'dan,bu dünyadan veya dünyanın acımasız yüzünü gösterdiği herhangi bir yerden.
Size sesleniyoruz!Ben ve çocuklarım.Canım,acım ,herşeyim:öğrencilerim..Biz de varız hayat yarışında,geliyoruz yırtık ayakkabılarımızla,yüreğimiz ve azmimizle..
| 
